Yule of Joel, zoals het ook wel genoemd wordt. De tijd rond de winterzonnewende. De kortste dag, de langste nacht.
Het is de donkerste periode van het jaar. En precies dáárom werd deze tijd al heel lang gevierd, met aandacht.
Yule is geen moment van actie, maar van rustige overgang. De zon staat als het ware even stil. En daarna, heel langzaam, worden de dagen weer langer. Nog nauwelijks merkbaar, maar het keerpunt is geweest. Het licht is terug.
Met Midwinter als kantelpunt.
Voor mensen die leefden met het ritme van de seizoenen was dit een belangrijk moment. De oogst lag achter hen, het werk buiten was klaar. De winter maakte dat je het wel rustiger aan moest doen. Binnen zijn, wachten.
Die tijd werd niet gezien als leeg of stil, maar als een tussenruimte. Een periode waarin het oude jaar wordt afgerond en het nieuwe nog niet is aangebroken.
Je zou ook kunnen zeggen,
een tijd waarin je even nergens hoeft te zijn.
De twaalf nachten
Yule duurde geen dag, maar een periode. Twaalf nachten.
In veel Noord- en Midden-Europese tradities werden deze nachten gezien als heilig. Rooknachten. Wilde nachten. Moedersnachten.
De sluiers waren dunner. Er was ruimte om te luisteren. Naar dromen. Naar wat zich liet zien als het buiten stil is en donker.
Elke nacht stond symbool voor een maand van het afgelopen of komende jaar. De magie was daar.
En dan is daar het vuur.
In de nacht van midwinter speelde vuur een centrale rol. Niet voor spektakel, maar om het licht letterlijk en symbolisch terug te verwelkomen. Vuur brengt warmte. Bescherming. Leven.
Het herinnert eraan dat ook in het donker iets blijft branden.
Daaruit ontstond het gebruik van het Yule-blok. Een stevig stuk hout. Vaak eiken, essen of berkenhout.
Met zorg uitgekozen, niet zomaar gepakt.
Het Yule-blok werd in het vuur gelegd in de nacht van midwinter en brandde soms dagenlang. Soms werd een stukje bewaard om het vuur het jaar daarop weer mee aan te steken. Zo bleef de cirkel intact.
We nemen het licht weer verder mee.
Je kunt dat vandaag nog steeds doen.
Op jouw manier.
Een blok hout in de haard.
Een kaars die je bewust aansteekt.
Even stilstaan bij wat achter je ligt en wat nog gaat komen.
Waarom dit nog steeds klopt?
Wij leven tegenwoordig het hele jaar door in hetzelfde tempo. Winter of zomer maakt nauwelijks verschil. Maar ons lijf weet het nog wel. Ons systeem zakt vanzelf iets in deze tijd van het jaar.
Yule herinnert daaraan.
Aan rust als onderdeel van leven.
Aan vertragen zonder stil te staan.
Het nieuwe jaar hoeft nog niet duidelijk te zijn. Soms is het genoeg om het vuur aan te houden. Te weten dat het licht terugkomt, ook als je het nog nauwelijks ziet.
En misschien is dat wel precies waar Yule over gaat.
Niet over doen, maar over geloven dat het licht er altijd weer is ✨️
Reactie plaatsen
Reacties