Laatst zat ik met mijn kop citroenmelissethee in de tuin. Lekker in 't zonnetje. En ineens dacht ik... Toch is het gek.
We kennen cacao. Sommige kennen Ayahuasca. We kennen van alles uit andere delen van de wereld. Maar hoe goed kennen we eigenlijk citroenmelisse. Of vlier? Of Bijvoet?
En dan bedoel ik niet dat je weet waar ze goed voor zijn. Maar echt kennen. Dat je weet wanneer ze opkomen. Hoe ze ruiken. Waar ze groeien. Dat je ze misschien elk jaar wel tegenkomt, zonder te weten.
Ik vind dat best bijzonder. Dat we soms de halve wereld overreizen, op zoek naar verbinding met de natuur, terwijl er een plant tegen de schutting groeit die we nauwelijks aandacht geven. En begrijp me niet verkeerd. Ik heb niets tegen kruiden of tradities uit andere delen van de wereld. Helemaal niet. Er zit veel wijsheid in oude tradities. Schoonheid ook. Maar ik merk wel dat ik steeds nieuwsgieriger word naar wat hier groeit.
Naar kruiden, planten, bloemen die in onze regen en wind staan. Groeien in de klei of grond, in onze seizoenen. Ik denk dat we soms vergeten zijn hoeveel er dichtbij huis te vinden is. Alsof oude wijsheid altijd van ver moet komen. Maar wat als dit niet zo is? Wat als onze eigen bodem ook medicijn draagt? Eéntje die ons eraan herinnert dat we onderdeel zijn van een plek. Van een landschap. Van een plek waar je wortelt. Wat valt er dan dichtbij veel te ontdekken!
En daar begint het dan... Dan wordt je nieuwsgierig. En ga je anders om je heen kijken.
Begin maar eens met 1 kruid of plant. Misschien valt er al iets op in je tuin of in je buurt. Of kom je iets steeds vaker tegen tijdens een wandeling. Kijk dan eens wat langer. Ruik eraan. Wrijf het tussen je vingers. Misschien kun je er wel thee van zetten. Ga eens voelen wat dit doet met jouw systeem.
Loop de dagen, weken, erna nog eens langs. En nog eens. Misschien voel je niets of is er toch een kleine verandering. En waar je nu dus een begin mee hebt gemaakt, is je te verbinden met de spirit van het kruid. De ziel. Want ieder levend wezen, mens, dier of plant heeft een ziel, want het leeft. Zo simpel is het.
Eigenlijk is dit precies waar The Wild Herbal Way voor mij over gaat.
Natuurlijk leer je over kruiden. Maar misschien nog wel meer over opnieuw kennismaken met de planten, kruiden en bloemen van hier. Met de seizoenen. Het jaarwiel. Met de plek waar je leeft. Omdat ik denk dat onze eigen grond meer te bieden heeft dan we soms beseffen.
Reactie plaatsen
Reacties